Placeholder

مهمترین منابع فقه مالکی

Product Description

مهمترین آثار فقهی مالکیان به ترتیب تاریخ دورۀ حیات مؤلفان در این جا فهرست شده اند. این فهرست به محقق کمک می دهد تا تغییرات و تحولاتی را دریابد که در فرآیند شکل گیری فقه اسلامی و بویژه فقه مالکی پدید آمده اند. اولین آثار در فقه اسلامی به مالک و شاگردان او منتسب است، هر چند در این آثار مطالبی غیرفقهی شامل مطالب اعتقادی، باورهای عامیانه و تعلیماتی در خصوص سنتهای رایج عربی دیده می شود. برای تهیه این کتابها می توانید از بخش فروش سایت آثار برتر درخواست کنید.

 

1.    مالک بن انس (93-179)، المُوَطّأ، قاهره، مؤسسة المختار، 2006م/1385ش؛


2.    سَحنون بن سعید (160-240)،  المُدَوّنَةُ الکُبری، بیروت، دارالکتب العلمیه، 1994م.

این کتاب منبع آغازین فقه مالکی است. خلاصه این کتاب: عبدالله بن عبدالرحمن مشهور به ابن ابی زید قیروانی (310-386)، الرسالة الفقهیه، بیروت، دارالغرب الاسلامی 1986م؛ شرحهای  رساله قیروانی:

–       منوفی، علی بن محمد (857-939)، کفایة الطالب الربانی علی رسالة ابن ابی زید القیروانی، تحقیق احمد حمدی امام، قاهره، مکتبه المدنی، مکتبه الخانجی، 1987م؛

–       ابن مُهَنّا، احمد بن غُنَیم (؟-1120)، الفواکه الدوانی، بیروت، دارالمعرفه، [بی تا]؛

–       آبی ازهری، صالح عبدالسمیع، الثمرالدانی شرح رسالة ابن ابی زید القیروانی، [بی جا، بی نا، بی تا]؛


3.    عُتبی، محمد بن احمد (؟-255)، العُتبیه او المُستخرَجَه مِن الاسمَعَه. چاپ شده در ابن رشد، محمد بن احمد، البیان و التحصیل و الشرح و التوجیه و التعلیل فی مسائل المستخرجه؛


4.    قاضی عبدالوهاب، عبدالوهاب بن علی (362-422)، التلقین فی الفقه المالکی، تحقیق محمد ثالث سعید الغانی، بیروت، دارالفکر، 2000م؛


5.   ابن عبدالبَر، یوسف بن عبدالله (363-463)، الکافی فی فقه اهل المدینة المالکی، بیروت، دارالکتب العلمیه، 1407ق؛


6.    همو، الاستذکار: الجامع لمذاهب فقهاء الأمصار، تحقیق عبدالمعطی امین قلعجی، قاهره، دارالوعی، 1993م؛


7.    ابن رشد، محمد بن احمد (450-520)، المقدمات: مقدمات المُمَهّدات لبیان مَا اقتَضَته رسوم المدونة من الاحکام الشرعیات و التحصیلات المحکمات لأمهات مسائلها المشکلات، بیروت، دارالغرب الاسلامی، 1988م؛


8.    محمد بن احمد ابن رشد قرطبی (450-520)، البیان و التحصیل و الشرح و التوجیه و التعلیل فی مسائل المستخرجه، و ضمنه المستخرجه من الاسمعه المعروفه بالعُتبیه لمحمد بن احمد عتبی (255)، بیروت، دارالغرب الاسلامی، 1984-1985؛


9.    ابن حاجب، عثمان بن عمر (570-646)، جامع الأمهات، تحقیق عبدالرحمن الاخضر الاخضری، دمشق، بیروت، الیمامه، 2000م؛


10.  قراقی، احمد بن ادریس (626-684)، الذخیرة، تحقیق محمد الحجی، بیروت، دارالغرب الاسلامی، 1994م؛


11.  ابن عسکر، عبدالرحمن بن محمد (644-732)، ارشاد السالک الی اشرف المسالک فی فقه الامام مالک، تحقیق رضوان محمد رضوان، الشرک الافریقیه، [بی تا]؛


12.  ابن جزی، محمد بن احمد (693-741)، قوانین الاحکام الشرعیه و مسائل الفروع الفقهیة، قاهره، عالم الفکر؛ المکتبه الازهریه للتراث، 1406ق/1985م؛


13.  جندی، خلیل بن اسحاق (؟-776)، مختصر خلیل فی فقه امام الفقه دارالهجره، تحقیق طاهر احمد زاوی، بیروت، دارالمدارالاسلامی، 2004م؛

شرح های این کتاب:

–       مواق، محمد بن یوسف (؟-897)، التاج و الاکلیل لمختصر خلیل، بیروت، دارالفکر، 1398ق؛

–       حَطّاب، محمد بن محمد (902-952)، مَواهِب الجَلیل شرح مختصر خلیل، بیروت، دارالفکر، 1398ق؛

–       دَردیر، احمد بن محمد (1127-1201)، الشرح الکبیر، تحقیق محمد علیش، بیروت، دارالفکر،[بی تا]؛

–       محمد بن احمد دسوقی (؟-1230)، حاشیة الدسوقی علی الشرح الکبیر، تحقیق محمد علیش، بیروت، موسسه التاریخ العربی،1430ق؛

–       همو، الشرح الصغیر علی اقرب المسالک الی مذهب الامام المالک، بیروت، دار ابن حزم، 1434ق/2013م؛

احمد بن محمد صاوی (1175-1241)، بِلُغة السالک لاقرب المسالک الی مذهب الامام مالک، بیروت، دارالمعرفه، 1988م؛ ناظر به همین الشرح الصغیراست.

–       آبی ازهری، جواهرالاکلیل: شرح مختصر العلامه الشیخ خلیل فی مذهب الامام مالک، بیروت، مکتبه الثقافه، [بی تا]؛

–       عِلّیش، محمد (1299)، مَنح الجلیل: شرح علی مختصر سیدی خلیل، طرابلس، مکتبه النجاح، 1194ق؛

–       خرشی، محمد، من شرح المحقق الجهبذ الفاضل المدقق سیدی ابی عبدالله محمد الخرشی علی المختصر الجلیل للامام ابی الضیاء سیدی خلیل و بهامشه علی عدوی، مصر، مطبعه الامیریه، 1317ق.

–       سانتیلانا، دیوید، المختصر را به زبان ایتالیایی در دو جلد ترجمه کرده است.


14.  قروی، محمدعربی، الخلاصة الفقهیة علی مذهب الساده المالکیة، قاهره، دارالحدیث، 2005م؛


15.  زحیلی، وهبه (1932- 2015م)، الفقه المالکی المیسر، دمشق، دارالکلم الطیب،2000م؛